IPP — protokół zastępujący sterowniki drukarek

IPP (Internet Printing Protocol) to protokół standaryzowany przez IETF, który przesyła zadania drukowania między klientem a drukarką za pośrednictwem HTTP. Pozwala klientowi przesłać zadanie, zapytać o możliwości drukarki, sprawdzić status zadania i je anulować. W odróżnieniu od protokołów, które zastąpił, IPP w standardzie obsługuje uwierzytelnianie, kontrolę dostępu i szyfrowanie TLS, a nie traktuje ich jako późniejsze dodatki.

IPP ma teraz znaczenie, ponieważ to mechanizm, dzięki któremu drukarka opisuje swoje możliwości — a to z kolei sprawia, że sterownik drukarki staje się zbędny. Cała nowoczesna platforma drukowania firmy Microsoft opiera się na IPP, a od 1 lipca 2026 r. Windows Ready Print uczyni IPP domyślną ścieżką dla nowych instalacji drukarek w systemie Windows.

Jak działa IPP?

Gdy klient dodaje drukarkę IPP, pyta urządzenie, a drukarka odpowiada, podając swoje możliwości: obsługiwane rozmiary papieru, druk dwustronny, tryby kolorów, rozdzielczość oraz opcje wykończenia, takie jak zszywanie. Na tej podstawie klient tworzy kolejkę wydruku. Gdy zadanie zostaje przesłane, trafia przez HTTP z dołączonymi atrybutami.

W tej wymianie informacji tkwi cały sekret. W modelu opartym na sterownikach klient musi z góry wiedzieć, co potrafi drukarka — zaś nośnikiem tej informacji jest pakiet sterowników od producenta. W modelu IPP klient pyta, a drukarka odpowiada. Wiedza żyje w samym urządzeniu, gdzie i tak zawsze była najdokładniejsza.

Ponieważ IPP działa w oparciu o HTTP, automatycznie dziedziczy jego mechanizmy: schematy uwierzytelniania, szyfrowanie TLS, obsługę proxy i strumieniowanie. Zadanie drukowania wysłane do drukarki IPP przez HTTPS to uwierzytelniona i zaszyfrowana transakcja HTTP.

Co zastąpił protokół IPP?

IPP zastąpił LPD/LPR oraz drukowanie RAW na porcie TCP/IP 9100 — rozwiązania, które powstały zanim istniało poważne oczekiwanie, że protokół sieciowy powinien kogokolwiek uwierzytelniać.

LPR (Line Printer Remote) wywodzi się z BSD Unix i został opisany w dokumencie RFC 1179 z 1990 roku. Nasłuchuje na porcie 515, przyjmuje zadanie i je drukuje. Protokół nie przewiduje uwierzytelniania ani szyfrowania, a raportowanie statusu jest bardzo ograniczone.

Drukowanie RAW na porcie 9100, czasem nazywane JetDirect lub socket printing, jest jeszcze bardziej minimalistyczne. Klient otwiera gniazdo TCP do drukarki i strumieniuje do niej dane wydruku. Brak tu kontroli zadań, negocjacji czy potwierdzeń wykraczających poza samo połączenie TCP. Jeśli można dostać się do portu, można drukować — a drukarka nie zapyta, kim jesteś.

Oba rozwiązania są nadal powszechnie stosowane. Z tego powodu kolejka wydruku może bez problemu wysłać poufny dokument do urządzenia, które nigdy nie sprawdziło uprawnień nadawcy. Tryb Windows Protected Print Mode, po jego włączeniu, całkowicie wyłącza przestarzałe potoki oparte na kolejkach RAW i LPR, co w większości środowisk stanowi znacznie większą zmianę niż mogłoby się wydawać.

Skąd wziął się protokół IPP?

Prace nad IPP rozpoczęły się w 1996 roku jako propozycja Novell, rozwijana razem z Xerox pod nazwą Lightweight Document Printing Application. W tym samym czasie IBM proponował podobne rozwiązanie, a HP i Microsoft budowały nowe usługi drukowania dla systemu, który ostatecznie stał się Windows 2000. Zamiast doprowadzić do rozdrobnienia rynku, firmy przedstawiły swoją pracę w Printer Working Group i doprowadziły do utworzenia grupy roboczej w IETF.

Historia wersji jest warta poznania, bo wyjaśnia, dlaczego IPP nie jest standardem jednego dostawcy:

• IPP/1.0, 1999 — opublikowano jako zestaw eksperymentalnych dokumentów RFC

Prace trwają w grupie roboczej Internet Printing Protocol przy PWG, która rozszerzyła IPP o obsługę skanowania, faksu, druku 3D i zarządzania systemem.

Obecnie IPP jest obsługiwany przez ponad 98% sprzedawanych drukarek. Stanowi on podstawę dla AirPrint, IPP Everywhere oraz Mopria. Kiedy Apple, Google, Microsoft i producenci drukarek niezależnie od siebie doszli do koncepcji driverless printing, wszyscy opierali się na IPP.

Czym jest IPP Everywhere i jaki ma związek z Mopria?

IPP Everywhere to program certyfikacji Printer Working Group, opublikowany w 2013 roku, który określa minimalne wymagania, jakie musi spełniać każda drukarka, aby obsługiwać driverless printing. Specyfikacja precyzuje, jakie formaty dokumentów drukarka musi akceptować i jakie operacje IPP musi implementować, aby klient mógł drukować bez wcześniejszej znajomości urządzenia.

Certyfikacja Mopria opiera się na tej bazie i dodaje własne wymagania. Mopria Alliance, założony we wrześniu 2013 roku przez Canon, HP, Samsung i Xerox, certyfikował ponad 10 000 modeli drukarek obejmujących 24 marki, co stanowi ponad 120 milionów urządzeń w użyciu.

Rozróżnienie ma praktyczne znaczenie z jednego powodu: Tryb Windows Protected Print wymaga certyfikacji Mopria, a nie IPP Everywhere. Obie listy w dużej mierze się pokrywają, ale nie są identyczne, a urządzenie może obsługiwać IPP bez certyfikatu Mopria. Przy weryfikacji floty pod kątem zgodności z WPP autorytatywnym źródłem jest katalog certyfikowanych produktów Mopria.

Co oznacza przejście na IPP dla floty w przedsiębiorstwie?

Oznacza to, że sterownik drukarki przestaje być waszym problemem, a zamiast tego problemem stają się możliwości samej drukarki.

W modelu opartym na sterownikach drukarka, która czegoś nie potrafiła, była drukarką wymagającą lepszego sterownika. W przypadku IPP drukarka, która czegoś nie potrafi, to drukarka, która nie zgłasza danej funkcji — i nie ma pakietu producenta, którego instalacja by ją dodała. Zaawansowane wykończenia, kody rozliczeniowe, kontrola na poziomie podajnika i śledzenie według działów to funkcje, które najprawdopodobniej będą działać inaczej, gdy Windows wybierze wbudowany sterownik IPP zamiast sterownika producenta.

To jest prawdziwe ryzyko migracji i nie chodzi tu o kwestie bezpieczeństwa. To problem typu „dział finansowy drukuje teraz czeki z niewłaściwego podajnika”, który ujawni się już w pierwszym tygodniu.

Cloud rendering eliminuje ten kompromis, ponieważ nie dochodzi do bezpośrednich negocjacji między drukarką a systemem Windows. ezeep renderuje każde zadanie w chmurze przy użyciu odpowiedniego sterownika producenta z biblioteki ponad 6 000 sterowników, a następnie dostarcza gotowe do druku dane do urządzenia przez ezeep Hub. Punkt końcowy nie potrzebuje sterownika, a drukarka nie musi opisywać swoich możliwości systemowi Windows w IPP, ponieważ chmura już wie, co potrafi. Niecertyfikowany i specjalistyczny sprzęt pozostaje w użyciu.

Czy jesteście gotowi na WPP?

Pobierzcie bezpłatną listę kontrolną